[[{“value”:”
The Digital Revolution : आजच्या 21 व्या शतकात आपण एका अशा क्रांतीचे साक्षीदार आहोत, जिने मानवी जीवन पूर्णपणे बदलून टाकले आहे. ती क्रांती म्हणजे ‘डिजिटल क्रांती‘ (The Digital Revolution). आज आपल्या हातात असलेल्या एका छोट्याशा स्मार्टफोनमध्ये संपूर्ण जग सामावले आहे.
बँकेचे व्यवहार असोत, जेवण मागवणे असोत किंवा जगाच्या पाठीवर कुठेही असलेल्या व्यक्तीशी व्हिडिओ कॉलवर बोलणे असो; सर्वकाही एका क्लिकवर उपलब्ध आहे.
पण, या सोयीसुविधांच्या झगमगाटात (The Digital Revolution) आपण काहीतरी मौल्यवान हरवत चाललो आहोत का? हा प्रश्न आज विचारण्याची वेळ आली आहे.
गतीचा हव्यास आणि मानसिक ताण
तंत्रज्ञानाने आपल्याला ‘गती’ दिली, पण त्या गतीने आपल्या आयुष्यातील ‘शांतता’ हिरावून घेतली आहे. पूर्वी माणसाकडे विचार करायला वेळ होता, निसर्गाकडे पाहायला वेळ होता. आज आपण धावत आहोत, पण कुठे? हे आपल्यालाच ठाऊक नाही. सकाळी डोळे उघडल्यापासून ते रात्री डोळे मिटेपर्यंत आपला जास्तीत जास्त वेळ हा स्क्रीनसमोर जातो.
व्हॉट्सॲपवरील फॉरवर्ड मेसेजेस वाचणे, फेसबुकवर कोणाच्या आयुष्यात काय चालले आहे हे पाहणे आणि इन्स्टाग्रामवर ‘लाईक्स’ची गणना करणे, यातच आपली अर्धी शक्ती खर्च होत आहे. या सततच्या माहितीच्या भडिमारामुळे माणसाच्या मानसिकतेवर मोठा परिणाम होत असून चिडचिडेपणा, नैराश्य आणि एकाकीपणा वाढत चालला आहे.
सोशल मीडिया: आभासी जग की मृगजळ?
सोशल मीडियाचे जग हे कमालीचे ‘आभासी’ आहे. तिथे प्रत्येक जण आनंदी असल्याचे दाखवत असतो. कोणाचे हॉटेलमधील जेवण, कोणाचे पर्यटन तर कोणाचे नवीन कपडे. हे पाहून पाहणाऱ्याच्या मनात नकळत स्वतःच्या आयुष्याबद्दल न्यूनगंड निर्माण होतो. दुसऱ्याचे ‘रिल’ लाइफ पाहून आपण आपल्या ‘रिअल’ लाईफची तुलना करू लागतो आणि तिथेच दुःखाची सुरुवात होते.
आपण हे विसरतो की, पडद्यावर दिसणारे प्रत्येक चित्र हे सत्य नसते. या आभासी जगात आपल्याला हजारो ‘फ्रेंड्स’ आणि ‘फॉलोअर्स’ आहेत, पण प्रत्यक्षात संकटाच्या वेळी मदतीला धावून येणारा एखादा मित्र आपल्याकडे आहे का? याचा विचार करणे गरजेचे आहे.
हरवत चाललेला कौटुंबिक संवाद
एकाच घरात, एकाच सोफ्यावर बसलेली चार माणसे आज एकमेकांशी बोलण्याऐवजी आपापल्या मोबाईलमध्ये व्यस्त असतात. संवाद हा केवळ शब्दांचा नसतो, तर तो नजरेचा आणि भावनांचा असतो. मोबाईलमुळे आपण लांबच्या व्यक्तीच्या जवळ आलो आहोत, पण जवळच्या व्यक्तीपासून मात्र मैलोन्मैल लांब गेलो आहोत.
मुलांचा आई-वडिलांशी आणि पतीचा पत्नीशी असलेला संवाद खुंटत चालला आहे. लहान मुलांच्या हातात जेवताना मोबाईल दिला जातो, जेणेकरून ती शांत बसतील; पण यामुळे त्यांच्यातील कल्पनाशक्ती आणि सामाजिक भान आपण लहानपणीच मारून टाकत आहोत.
बौद्धिक क्षमतेवर होणारे परिणाम
इंटरनेटमुळे माहिती मिळवणे सोपे झाले आहे, पण ‘ज्ञान’ मिळवणे कठीण झाले आहे. पूर्वी आपण एखादी गोष्ट लक्षात ठेवण्यासाठी मेंदूचा वापर करायचो, आता आपण गुगलवर अवलंबून आहोत. यामुळे आपली स्मरणशक्ती आणि विश्लेषणात्मक विचार करण्याची क्षमता कमी होत चालली आहे. पुस्तके वाचण्याची गोडी कमी झाली असून, केवळ हेडलाईन्स वाचून मते बनवण्याची सवय आपल्याला लागली आहे. हे वैचारिक आरोग्यासाठी धोक्याचे आहे.
यावर उपाय काय?
तंत्रज्ञान वाईट नाही, तर त्याचा अतिवापर वाईट आहे. आपल्याला तंत्रज्ञानाचा वापर करायचा आहे, पण त्याचा ‘गुलाम’ व्हायचे नाहीये. यासाठी काही छोटे बदल आपण करू शकतो:
१. नो गॅजेट झोन: जेवताना आणि झोपण्यापूर्वी किमान एक तास मोबाईल पूर्णपणे बंद ठेवावा.
२. छंद जोपासा: मोबाईलमध्ये वेळ घालवण्याऐवजी वाचन, व्यायाम, चित्रकला किंवा संगीत यांसारख्या आवडीच्या गोष्टींना वेळ द्या.
३. प्रत्यक्ष संवाद: आठवड्यातून किमान एकदा मित्र-मैत्रिणींना किंवा नातेवाईकांना प्रत्यक्ष भेटा. फोनवर बोलण्यापेक्षा समोर बसून बोलण्याने नात्यात जिव्हाळा निर्माण होतो.
४. माहितीवर नियंत्रण: अनावश्यक नोटिफिकेशन्स बंद करा. प्रत्येक गोष्टीला लगेच प्रतिसाद देण्याची गरज नसते, हे स्वतःला पटवून द्या.
काळासोबत चालणे गरजेचे आहे, पण काळाच्या ओघात स्वतःला हरवून बसणे चुकीचे आहे. आयुष्य हे खूप सुंदर आणि समृद्ध आहे. ते मोबाईलच्या पाच इंची स्क्रीनमध्ये सामावणारे नाही. फुलांचा सुगंध, पावसाचा स्पर्श, मित्र-मैत्रिणींसोबतचे हास्य आणि कुटुंबासोबतचा निवांत वेळ हीच खरी श्रीमंती आहे. तंत्रज्ञानाचा वापर हा प्रगतीसाठी एक साधन म्हणून करा, त्याला साध्य बनवू नका.
ज्या दिवशी आपण मोबाईल बाजूला ठेवून स्वतःच्या नजरेत नजर टाकून संवाद साधू, त्याच दिवशी आपण खऱ्या अर्थाने ‘स्मार्ट’ होऊ (The Digital Revolution). चला तर मग, या आभासी जगातून बाहेर पडून खऱ्या जगाचा आनंद घेऊया!
“}]]